ماها....

ما مظلومترین قشر بشری...

شقایق های طوفان خورده ایم...

سیلی ناحق فراوان خورده ایم...

ساقه ی احساسمان خشکیده است..

زخم ها از تیغ و طوفان خورده ایم...

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد...

درمیان خنده های تلخ من گریه ی پنهانیم را حس نکرد...

در حجوم بی کسی... درد بی کس ماندنم را حس نکرد...

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

تنهايي....

    تنهايي يعني عبور ميكتنم هرروز...

          ازكنارنيمكت هاي خالي پارك..

                 طوري كه..

         انگاركسي در نيمكتهاي اخرين..

            انتظارم را ميكشد...

                وبه انجا كه ميرسم بايد وانمود كنم كه باز هم دير رسيده ام....